Na wieczną pamiątkę.

Ostatnie dni przed porodem miałam wyjątkowo paskudny humor i dopiero w piątek zaczęło się poprawiać. Piątkowa noc jednak chciała mi go znowu zepsuć – oboje nie mogliśmy zasnąć i koło północy wzięłam wreszcie proszka nasennego. Obudziłam się przed 2, czując co jakiś czas niezbyt intensywne skurcze. Nie chciało mi się liczyć czy są regularne czy nie, bo w końcu od kilku dni już się takie skurcze zdarzały i nigdy nic z tego nie wychodziło. Ale skoro już nie spałam, to postanowiłam pójść do toalety. Obróciłam się na drugi bok i poczułam, że coś ze mnie cieknie. “Co jest? przecież ja nie miałam żadnych problemów z nietrzymaniem moczu” pomyślałam, ale kiedy wstałam i porządnie ze mnie chlupnęło, tak że zaczęło ciec po nogach, to przyszło mi do głowy, że może to wody (w każdym razie nie zamoczyłam łóżka ). Z zaciśniętymi udami doszłam do łazienki, przy każdym kroku czując kolejne chlupnięcie. Stanowczo nie pachniało to moczem, było całkiem przejrzyste i białe, nie jak mocz no i chlupanie na wszystkie strony nie przeszkadzało siusianiu. Opłukałam się pod prysznicem, wzięłam nowe gatki i podpaskę i upewniłam się, że Tadek nie śpi (zwykle się budził jak wstawałam do toalety). Tadek się trochę zaniepokoił, ale szybko ustaliliśmy, że tylko dzwonię po mamę (bo miałam rodzić z mamą a nie z Tadkiem) i nie budzimy dziadków. Ginekolog kazał w przypadku odejścia wód od razu jechać do szpitala, więc jeszcze nie zawracałam sobie głowy mierzeniem skurczy, chociaż czułam, że są. Po telefonie do mamy dopakowałam torbę i usiadłam na chwilę do komputera, między innymi po to, żeby pomierzyć skurcze.

Mama przyjechała koło 2.50 i migiem, jak to w środku nocy, dojechałyśmy do szpitala. Odchodzenie wód było na tyle oczywiste, że na IP tylko zmierzono mi ciśnienie i upewniono się, że to wody. Mama dostała zielone wdzianko i zaprowadzono nas na korytarz traktu porodowego, gdzie stały dwa niskie, stare foteliki. Według mamy były koszmarne, ale dla mnie były cudowne. Miałam skurcze co 2-3 minuty i dosyć silne – jeśli bym się uparła, to mogłabym mówić w trakcie skurczu, ale to by wymagało naprawdę dużo silnej woli. Wtedy zrobiono mi wywiad a z sali numer dwa wywieziono młodą mamę. Po niezbędnych porządkach, koło 4 rano wprowadzono mnie tam i podłączono do KTG. Na KTG pokazały się 3 skurcze przy podstawowym napięciu na macicy koło 40 po czym napięcie spadło a skurcze prawie umilkły.

Mama miała ze sobą książkę do poczytania na głos, żeby jakoś zająć nam czas. Wzięła pierwszy tom Herriota, a kto czytał ten wie, że pierwszy rozdział pierwszej książki jest o dosyć trudnym (ale z perspektywy czasu zabawnym) porodzie krowy… W każdym razie skoro skurcze mi się uciszyły, to postanowiłam się zdrzemnąć. Około 8 rano zostałam wreszcie zbadana – rozwarcie 2,5 palca, pół drogi. “Połowa drogi, zakończymy tą imprezę pewnie wczesnym popołudniem” się pocieszyłam nie dopuszczając myśli, że to ta lżejsza połowa za mną.

Tymczasem skurcze zaczęły nabierać znowu mocy i wróciły do częstotliwości około 4 minut. Ja powoli traciłam panowanie nad sobą i zamiast porządnie oddychać przy skurczach jęczałam. Położna stwierdziła, że hiperwentyluję i w ogóle nie współpracuję i podała mi tlen a jak trochę się uspokoiłam i zaczęłam lepiej panować nad sobą, wygoniła pod prysznic. Pod prysznicem przesiedziałam trzy skurcze – genialnie pomógł na złagodzenie pierwszych dwóch, ale jak kolejny wrócił do swojej mocy, to uznałam, że dosyć moczenia się, lepiej pochodzić, bo chodzenie też jakoś sprawiało, że były znośniejsze. Podobnie siedzenie na foteliku na korytarzu było ulgą. Niestety nie mogłam chodzić zbyt długo, bo (prawdopodobnie z powodu niskiego cukru) pod koniec każdego skurczu i pół minuty po tym jak ustąpił ćmiło mi się w oczach i czułam że mogę zemdleć.

Przy tamtym badaniu o 8 poprosiłam o coś przeciwbólowego i mniej więcej godzinę później dostałam zastrzyk do wenflonu. Mama mówi, że pomogło, ja tam różnicy nie czułam. Około 11 dostałam jeszcze antybiotyk, bo minęło 9 godzin od odejścia wód i zaczęły się skurcze, w których oprócz zaciskać wszystkie mięśnie miednicy chciało się powoli też przeć. Rozwarcie 4 palce.

Skurcze miały dziwną budowę, jakby z dwoma wierzchołkami i ten drugi przeradzał się w skurcz party. Przestało kręcić mi się w głowie, jakby mój organizm znalazł jakąś dodatkową porcję cukru. Około 11.30 położna stwierdziła, że pomiędzy skurczami mam pełne rozwarcie, ale w trakcie skurczu mały kawałek szyjki macicy jest jeszcze twardy. Kłaść się na bok i nie przeć, zmiana boku co 5 skurczy. Po pół godziny takiej męczarni zaczęłyśmy ostrożnie przeć – trzy skurcze z parciem, trzy na boku.

Położna stwierdziła, że na 12 się nie wyrobimy, ale na jej oko przed 13 zdążymy. Słabym głosem pytam a która jest godzina. 11.50. Rozbawiło mnie to.

Niestety na plecach ja nie bardzo czułam parcie i o ile skurczu spokojnie by starczyło na 4 parcia, ja przez połowę pierwszego przypominałam sobie co i w którą stronę mam przeć a po trzecim byłam już tak wyczerpana, że odmawiałam czwartego parcia. Po chyba drugim skurczu partym nagle poczułam jakby mi ktoś chciał wyrwać miednicę bokami. Ryknęłam wniebogłosy i przez kilkanaście sekund tak wyłam i ból był tak okropny, że nie byłam w stanie powiedzieć ani chociaż wskazać co boli. Po następnym podobnym skurczu, ale ze znacznie łagodniejszym bólem bioder na koniec wymyśliłam, że właśnie ten ból to jest to parcie którego nie czuję normalnie. Najpierw długi, narastający zwykły skurcz a jak zacznie ustępować to równie narastający ból bioder. Położna kazała zaczynać przeć w szczycie skurczu, to ja odczekiwałam aż ból bioder będzie prawie nie do wytrzymania i wtedy zaczynałam przeć.

Nie wiem kiedy szyjka puściła, bo “zabawę” w trzy skurcze parte i trzy na boku kontynuowaliśmy dalej. Koło 13 zapytałam, jak długo trzeba mnie tak męczyć zanim mnie ciachną. Położna na to, że co ja się nastawiam na cięcie, a ja że nie nastawiam się, ale kończą mi się siły i ja już długo tego nie wytrzymam. Położna powiedziała, że problem jest taki, że po każdym skurczu dziecko wraca dokładnie tam gdzie było i zawołała lekarza. Lekarz przyszedł, stanął u mojego boku i przy najbliższym parciu z zaskoczenia wbił mi z całej siły swój łokieć pod mostek. Oczywiście po to, żeby pomóc przesunąć dziecko w dół, ale mnie to po pierwsze zaskoczyło a po drugie zabolało i w tej sytuacji trudno było przeć. Ale w końcu coś ruszyło, nawet ja to poczułam.

Lekarz sobie poszedł, położna szybko podstawiła wielką michę i jak tylko zaczęłam przeć przy następnym skurczu ciachnęła. Ja ryknęłam i przestałam przeć, bo ból wziął mnie z zaskoczenia i był podobnie koszmarny jak tamten pierwszy ból bioder. Położna, machając mi nożyczkami przed oczami (szybka myśl – ona nie skończyła ciąć) kazała mi przeć a nie się drzeć. W sumie nawet jakbym chciała nie przeć, to nie bardzo było jak. Z wizją tych jej nożyczek zaczęłam drugie parcie i nagle to samo! ciach i ryk! Ból ciachnięcia już troszkę bardziej spodziewany ale nadal przemożny. No ale dobrze, trzecie parcie. Tym razem trach! (i ryk oczywiście też) Zawzięłam się w sobie, że mam już dosyć i to naprawdę końcówka, więc na ustępującym skurczu jeszcze czwarte parcie i wtedy właśnie wyszła główka. Położna wyciągnęła małemu ramiona a ja wyłam z bólu. Kazała przeć, ja żadnego skurczu nie czułam, ale co mi tam, zobojętniałam na wszystko bo wiedziałam, że maleńki już prawie jest ze mną, więc parłam. Wyszły nóżki i chluuup wszystko co było jeszcze do chlupnięcia.

Mama przecięła pępowinę, położyli mi go na brzuchu i błyskawicznie przestał płakać. Ja go głaskałam, przytulałam a położna coś mi tam gmerała. Po chwili kazała przeć, więc ja podobnie jak z ostatnim parciem, pogodzona z losem i obojętna na wszystko prócz tego małego cudu, wyparłam łożysko. Plotłam trzy po trzy, że nic już nie boli (no dobra, oprócz ciachnięć i pęknięcia) a jak zabrali małego do mierzenia i ważenia to zaczęłam sobie macać, jaki mam fajny wklęśnięty i miękki brzuch.

Hasłem przewodnim porodu było: ja poproszę pół godziny przerwy. Tak dla odetchnięcia i nabrania sił.

W jakimś momencie położna tą swoją wielką michę strąciła i wszystko co tam było rymsnęło na ziemię a moja mama zaczęła się śmiać, że tego to nie my nabałaganiłyśmy Podsumowując – 11 godzin to z tego co wiem dosyć średni wynik, ale takie półtorej godziny bezskutecznego parcia było straszliwie męczące. Oszczędzono mi bólów krzyżowych, chyba tylko parę skurczy wlazło mi też w plecy a tak to wszystkie w brzuchu. No i jak USG genetyczne pokazało datę 18 kwietnia, tak urodziłam 18 kwietnia