Jak widać, wyszło mu to całkiem przyzwoicie. Zadanie było o tyle trudne, że musiał z kartki z wieloma naklejkami wybrać te pasujące a były na niej również naklejki niepasujące do żadnego obrazka. Nie wszystkie były tak wyróżnione, jak na załączonym zdjęciu, niektóre stanowiły element obrazka, np. korale na szyi żyrafy.

Chciałabym jeszcze zauważyć, że Jacek jest bardzo spostrzegawczym dzieckiem, ale w praktycznie wszystkich sferach jest w mniejszym lub większym stopniu opóźniony w rozwoju. Jacek ma niespełna 3 lata a samodzielnie układa puzzle z 30 elementów, ale nie umie mówić, nie rozumie co się do niego mówi i w ogóle kontakt z nim jest utrudniony.

Kiedy Jacek z wielką starannością próbował wpasować naklejki tak, aby odkładnie przykrywały obrazki przypomniały mi się moje praktyki pedagogiczne. W podręcznikach do angielskiego dla klas 1-3  jako zadanie na całą lekcję było przewidziane wklejanie naklejek (tak, dla 9-latków!). Ilustracja obejmowała dwie strony, należało na niej umieścić 3 lub 4 naklejki. Miejsca, w których należało je umieścić były rozjaśnione, ale zawierały rysunek, który pojawiał się na naklejce. Naklejki na wkładce były podzielone według rozdziałów, więc uczniowie nie musieli się zastanawiać, które naklejki wybrać, po prostu trzeba było wziąć wszystkie z odpowiedniej ramki i przykleić w tych jasnych miejscach.

Powtórzę: przyklejenie trzech naklejek było zadaniem na całą lekcję. Dla dziewięciolatków.

Po dzisiejszej zabawie jestem pewna, że gdyby Jacek dostał do rąk ten podręcznik nie miałby najmniejszych problemów z wykonaniem tego zadania w dwie minuty.

Kiedy ja miałam 9 lat uczono mnie czasów przyszłych i przeszłych (chociaż nie perfectów) a obecnie daje się dzieciom zadania odpowiednie dla trzylatków. Czy szkoła nie powinna wspomagać rozwoju?

http://www.fanfiction.net/s/7693610/1/Harry_Potter_i_metody_racjonalnosci

Miłego czytania.

Kilka dni wcześniej po raz kolejny czyściłam starą torebkę. Wyrzuciłam mnóstwo rzeczy niepotrzebnych, rzadko używanych, trzymanych na wszelki wypadek. A i tak nie była specjalnie lżejsza. Teraz, z przesiadką na maciupeńką torebkę, zostałam zmuszona do naprawdę krytycznego przejrzenia i przefiltrowania zawartości.

Co ciekawe, moja nowa torebka mieści wszystko, czego potrzebuję. Może z wyjątkiem siatek na zakupy; mam zwyczaj nosić zakupy we własnych wielokrotnie używanych siatkach i dzisiaj musiałam je trzymać w kieszeni kurtki. Moja nowa torebka ma w środku: pióro, notes, słuchawki do telefonu, telefon, scyzoryk (chyba w poprzednim wpisie całkiem o nim zapomniałam), zapalniczkę (to jest rzecz „na wszelki wypadek”, bo ja, oczywiście, nie palę), dowód rejestracyjny, jeden błyszczyk do ust, haczyk na torebkę. W jedynej bocznej kieszonce: trzy chusteczki, jedna podkładka na kibelek (w ramach spędzenia 5 tygodni w szpitalach dwa lata temu uznałam, że to jest niezbędne akcesorium do torebki), cztery karty (karta płatnicza, ID, prawo jazdy i karta Payback) i trochę luźnej gotówki. Jak widać – nie mam odpowiedniego portfela. Chyba odpowiadałby mi taki portfel, jak ma Tadek, ale na razie nie chcę sobie kupować. Na tyle rzadko używam gotówki, że chcę zobaczyć ile wytrzymam w ten sposób.

Torebeczka jest dosyć wypchana tymi rzeczami, ale póki co pokazuje, że kobieta nie musi mieć przy sobie miliona rzeczy. I, pośrednio, pokazuje, że damskie torebki, niezależnie od wielkości, zawsze są pełne.

I jeszcze jedno – zgodnie z zamierzeniem, wyrzuciłam wszystkie torebki oprócz: mojej ostatniej (na okazje, kiedy potrzebuję torebki mieszczącej A4), fioletowej kopertówki, plecaka i jednej bardzo dużej kosmetyczki. Każda rzecz na zupełnie inne okazje, na każdą okazję coś odpowiedniego.

Obecnie mam niedużą torebkę – A4 się w niej nie mieści zbyt dobrze. Mam w niej między innymi: słuchawki, chusteczki, dwa peny,  notesik, portfel, telefon, kilka siatek na zakupy, kilka saszetek cukru i keczupu, haczyk na torebkę, trzy szminki, klucze do domu i do samochodu, dowód rejestracyjny, trzy markery, kilka kart rabatowych walających się luzem, jakieś papierki po cukierkach, dużo gumy do żucia, temperówkę do kredek zwykłych i do kredek do makijażu, korektor w płynie, łyżeczkę i nie pamiętam co jeszcze.

W sumie jak na kobietę, to nie jest dużo, ale dużo więcej niż w tamtej malutkiej. Której mi brakuje. Ile razy moją obecną wyczyszczę z nadmiaru rzeczy, szybko zarasta z powrotem. Jaculek lubi mi pomagać w noszeniu zakupów, ale z trudem ją podnosi. Myślę, żeby sobie kupić znowu taką małą torebkę i ją nosić. Szkoda tylko, że dokładnie takich jak tamta już się nie robi – nie znalazłam takiej na allegro. Portfel teraz mam znacznie większy, ale nie muszę już nosić żadnych zeszytów, co najwyżej siatki na zakupy.

Myślę, że przy okazji ostatecznie się pozbędę prawie wszystkich innych starych torebek (mimo iż już kiedyś połowę wyrzuciłam). Zostawię: plecak, beżową, którą obecnie najczęściej noszę i fioletową kopertówkę. No i tą nową.

Dlaczego ważę się rzadziej? Dlatego, że zawsze ważyłam się rano, nago, na czczo, po to, żeby była mała zmienność wyników. Ważyłam się przy okazji mycia się. Od dwóch miesięcy myję się wieczorem i w dodatku zdejmuję stanik tak rzadko jak się da, więc ważenie się rano nago jest bardziej kłopotliwe. Wieczorem człowiek z natury waży więcej niż rano, a jak wiadomo, większość kobiet woli ważyć mniej niż więcej.

Któregoś dnia powiedziałam o tym Tadkowi, na co on wyraził całkowite niezrozumienie mojego problemu a ja wykazałam całkowite niezrozumienie tego, co mówił później. Tak całkowite, że już nie pamiętam co mówił, poza tym, że miało to związek ze statystyką i tym, że chyba nikt mnie jej nie nauczył.

Parę dni temu Tadek pokazał mi wykres, na którym oznaczył punktami orientacyjną ilość czasu spędzonego w danym dniu na pracy i na bardzo szeroko rozumianym bąblowaniu. Jak można się domyśleć – kropki tu, kropki tam, nic specjalnie nie widać. Oprócz kropek były na tym wykresie też dwie proste – oznaczające regresję liniową tych czasów. Jedna linia dla pracy, jedna dla bąblowania. I na tych liniach już było naprawdę widać zmianę.

Dzisiaj mnie oświeciło. W tej chwili to, ile tak naprawdę ważę jest mało istotne. Cel ewentualnego chudnięcia jest odległy, nie ma sensu się w tej chwili na nim zbytnio skupiać. Lepiej skupić się na podróży – czyli chudnięciu. A do tego nie potrzebuję ważyć się rano nago na czczo, kiedy to moja waga powinna być najniższa danego dnia. Wystarczy ważyć się o tej samej porze, w podobnym ubraniu (lub bez) i z takich punktów policzyć i narysować regresję. Linia idzie w dół – waga ogólnie rzecz biorąc też, czyli stawiam kolejne małe kroczki na drodze do tej dobrej wagi. Nie są ważne konkretne punkty, przecież tak naprawdę nigdy nie były. Kiedy kontrolowałam wagę w ciąży, ważyłam się codziennie, ale zapisywałam wagę tylko raz w tygodniu. wystarczy być konsekwentną.

Ubranka, szczególnie najmniejszych rozmiarów, prawie się nie niszczą, dzieci zbyt szybko z nich wyrastają. Dlatego wszystkie ubranka po Jacku może dostać Dorotka a ubranka po Dorotce Różyczka. Po Róży dziecko Agaty. I tak dalej.

Co więcej, kupowanie ubranek sprawia przyjemność, szczególnie wszelkim dziadkom i pradziadkom. Z nimi jest jeszcze jeden problem – oni są przyzwyczajeni do ubierania dzieci w śpiochy i kaftaniki, które miały sens w powiązaniu z pieluchami tetrowymi. W naszych czasach większość dzieci leży w jednorazowych pieluchach (ewentualnie w wielorazowych pieluchach, które pozwalają utrzymać suche ubrania), więc bardziej się przydają pajace i body.

Mniej więcej w ten sposób dla Jacka miałam 10 kaftaników, 6 śpiochów, 2 pajace i 4 body w najmniejszym rozmiarze. Jacek urodził się wiosną, więc nie raz nie dwa leżał w samej koszulce i pieluszce, ale Róża, urodzona jesienią, nie założyła kaftanika ani razu, zawsze ma na sobie dwie warstwy: body bez rękawa i pajaca lub body z rękawem i śpiochy lub rajstopki. Kilka z nich wyrzuciłam już przy Jacku – te, które uznałam za mało praktyczne.

Wobec ubranek trzeba być okrutnym.

Przed narodzinami Róży sprawdziłam dokładnie, co mam i powiedziałam mojej siostrze, co z ubranek Dorotki w ogóle mnie interesuje. Szacuję, że z tego, co przywiozła, zatrzymałam dla Róży jedną trzecią.

Kiedy Róża wyrosła z rozmiaru 62, odrzuciłam na bok wszystkie ubrania, których nie miała w ogóle na sobie. Potem z reszty wybrałam wszystkie, które uważam że są naprawdę ładne lub praktyczne – te zostawiłam i dodałam do nich jeszcze jedno body, rozmiaru 56. Tego bodziaka Róża nie założyła wyłącznie dlatego, że urodziła się trochę za duża na nie. Ubranka nienoszone i ubranka, które nie zdobyły mojej sympatii idą precz. Póki co wyrzuciłam je na Allegro, co nie zejdzie to pójdzie do babcinego worka dla Caritasu.

Część ubranek została, ale jest to teraz wybór ładnych i praktycznych ubranek, które z chęcią będę zakładać trzeciemu dziecku albo wypożyczę ewentualnemu drugiemu dziecku Ani czy dziecku Agaty.

Takie przetrzebienie ubranek najlepiej robić zaraz po tym, jak dziecko wyrosło z danego rozmiaru. Chodzi o to, żeby na świeżo pamiętać, które ubranka są naprawdę fajne a które śliczne, ale niepraktyczne oraz o to, żeby mieć pewność, że te ubranka są z tego rozmiaru. Jeśli wrzuci się kolejną partię do pudła bez sortowania, później góra ubranek będzie zniechęcać do rozkopywania także tym, że nie jesteś pewien, jakie mają naprawdę rozmiary – wiele ubranek ma źle opisane metki a wielu rodziców obcina metki całkowicie.

Tadek już wymyślił nam nazwę – Klub Samotnego Cycka i zdaje się, że zabrał się za projektowanie logo. Dorotka ma na dniach zmolestować Michała, żeby ustawił jej Skype’a, to przynajmniej mogłybyśmy za darmo dłużej porozmawiać a tego nam bardzo potrzeba. Miała w ogóle wpaść do nas w tym tygodniu, ale się rozchorowała, wizyta przełożona na tydzień następny. Myślę żeby wtedy ujawnić pomysł, spróbować go jakoś wyartykułować dokładniej. Na przykład – Maja mieszka w Gdyni, ja w Osowej a Dorotka na Zaspie, więc pytanie pierwsze – gdzie by robić takie spotkania? Ja wolałabym u mnie, w końcu moje dziecko jest najmłodsze i od biedy mam pod ręką opiekę do dzieci w postaci dziadków. Z drugiej strony jestem z nas trzech jedyna zmotoryzowana i gdyby spotkanie było np. u Dorotki, mogłabym pojechać po Maję i uniknęłoby się telepania komunikacją miejską. I inne takie sprawy.

W każdym razie sprawa warta rozważenia.

W poniedziałek ogarnęłam trochę dom. Kiedy mnie nie było, fachowcy naprawili szafkę z okapem, więc teściowa musiała z trzech szafek powyjmować zawartość a potem jakoś to upchnąć z powrotem. Nawet nie całkiem fail. Trzeba było rozpakować torbę, dokończyć przygotowanie wszystkich miejsc dla małej – na przykład miałam już ustawiony przewijak na łóżeczku, ale nie było w okolicy pieluch ani chusteczek ani innych kosmetyków.

Dzisiaj zrobiłam to, co planowałam od dawna zrobić wkrótce po porodzie – wyciągnęłam z mojej szafy wszystkie bluzki, swetry, spodnie i koszule nocne i posortowałam: rzeczy, które będę nosić do szafy (ze szczególnym uwzględnieniem bluzek nadających się do karmienia), rzeczy które może będę nosić po skończeniu karmienia do szafy na wysoką półkę, rzeczy dziurawe, stare i ze śladami od antyperspiranta na szmaty i wreszcie rzeczy, których nie będę nosić więcej a są w dobrym stanie do pojemnika na odzież używaną. W szafie jest od razu jakoś jaśniej, przejrzyściej. A w przedpokoju stoją dwie duże torby pełne ubrań i szmat.

W kartonie zostały: jedna czapka dla Jacka, jedna czapka dla Tadzia, dwie czapki dla mnie, jeden szalik dla Tadzia, mój letni kapelutek, po jednej parze rękawiczek dla każdego (tak naprawdę Jacek ma dwie pary – druga jest przyczepiona do zimowego kombinezonu) i jedne gogle. Wyleciały: czapka z daszkiem, dwie czapki Tadka, trzy czy cztery moje czapki, szalik Jacka (kupowany w zestawie z jego czapką), mój zapasowy szalik i pięć (!) par narciarskich rękawic. Jeszcze z szafy Jacka wyjęłam dwie letnie czapeczki i wrzuciłam do tego kartonu. Panama Tadzia się nie zmieści, bo ma za dużą średnicę, ale chyba namówię go, żeby wrzucił do tego kartonu swój kask jak uzna, że za zimno na rower.

Sezon odpowiedni, więc myślę, że któregoś dnia wszystkie zbędne rzeczy pójdziemy wyrzucić do pojemnika PCK czy Caritasu. Niech oni się martwią, co zrobić z naszymi rękawiczkami narciarskimi.

Mój szalik jest moim szalikiem od drugiej klasy liceum. Kupiłam go w india-shopie w Wilnie za jakieś grosze. jest cienki, ale szeroki, więc często owijam się nim na wzór muzułmanek i na wierzch nakładam moją cienką czapkę. W ten sposób mam dobrze chronioną przed wiatrem i szyję i głowę. Któregoś roku szalik mi się zapodział. Ktoś kupił mi podobny, bo marudziłam na brak mojego szalika ale sama nie chciałam kupować nowego. Po kilku miesiącach mój szalik się znalazł, więc zapasowy poszedł w odstawkę. Przyznaję, że jest w dużo lepszym stanie od mojego, nie ma rozplątanych frędzli, resztek koralików, zaciągniętych nitek ani dziurek, ale to ten pierwszy jest moim ulubionym szalikiem. A jedna z fajnych reguł minimalistów mówi, że minimalista nosi wyłącznie swoje ulubione ubrania. Minimalistką póki co nie jestem (chociaż skoro nie mam telewizora, to może w naszych czasach już się zaliczam?), ale reguła bardzo fajna. Pomaga decydować, który szalik zostawić a który wyrzucić.

Co za tym idzie, w moich wysiłkach odgracających nastąpił pewien przestój. Archiwa dzielnie uporządkowałam, ponad połowę wyrzuciłam, po czym natrafiłam na problem – materiały ze studiów. Z tych pierwszych studiów, z biotechu. Materiały z pedagogiki poleciały prawie wszystkie do kosza, zachowałam prawie wyłącznie moje własne prace. Tych z biotechu mam około 3GB. Szybko zlokalizowałam kilka katalogów nie wartych przechowywania – na przykład wszystkie zajęcia z Waleronami, ale większość z tego, co tam siedzi jest tak naprawdę fascynująca i nie mam serca się tego pozbywać. Mimo iż na 99% nigdy w życiu mi się to nie przyda. Pierwsze, co mnie zaskoczyło patrząc na niektóre z tych plików, to to jak dużo tak naprawdę na tamtych studiach się dowiedziałam. Ileż ja musiałam zdać egzaminów, ile nauki, ile wiedzy jest w tych 3GB! Papierowych materiałów sobie nie zostawiłam, ale te jakoś tak przechowały się kątem i chyba je pozostawię. Póki co leżą na moim pulpicie, nie na Fontannie.

Przez kilka dni po porządkowaniu kartonów na regale pozwalałam zalegać tym rzeczom, których nie wywaliłam a które nie miały oczywistego miejsca. W końcu wzięłam się w garść i utworzyłam jeden karton „junk”. Mam silne postanowienie opróżnić go wkrótce. Taki karton ma tylko jedną zaletę – te rzeczy nie walają się po podłodze roznoszone jeszcze szerzej przez Jacka.

Na marginesie dodam, że Jacek któregoś dnia upolował prostownicę do włosów i uznał ją za doskonałą zabawkę do klaskania. Wszystko byłoby fajnie, ale później wymyślił, że to na końcu kabla ma wtyczkę i wetknął ją do kontaktu u nas w sypialni, po czym (na szczęście) stracił nią zainteresowanie. Nie poparzył się, ale mało brakowało, żeby spalił nam prześcieradło. Lesson learned.

Staram się utrzymywać książki na regale a zabawki w pokoju Jacka. Nie do końca to wychodzi, ale już nie jest tak jak dwa tygodnie temu, kiedy literalnie cały duży pokój był pokryty książkami i zabawkami. Któregoś dnia zrobiłam mały przegląd zabawek – odłożyłam do szuflady w szafie Małej grzechotki i inne rzeczy, które nie wzbudzają specjalnie zainteresowania Jacka. Ustawiłam w jego pokoju łóżeczko dla Małej. Początkowo się złościł, że nie może do niego wejść, potem zainteresowała go karuzelka, ale ponieważ jest na razie wyłączona i to straciło posmak świeżości.

Wyprodukowałam listę potencjalnych prezentów świątecznych dla dzieci – całej trójki, bo ze względu na Jacka łatwo mi wymyślać dobre, rozwojowe zabawki dla Dorotki. Tadek zamówił zimowe opony i zapłacił tacie rachunki za cały kwartał – w ten sposób październik na pewno skończymy na minusie, ale to nie jest duży problem.

Dzisiaj postanowiłam wcielić w życie eksperyment. Wszystkie rzeczy, które wiszą na wieszakach powiesiłam na górnym drążku. Przy okazji usunęłam półkę między drążkami, bo przeszkadzała i wywaliłam wszystkie śmieci, które tam jeszcze zalegały. Mam zamiar wieszać na dolnym drążku te rzeczy, które z jakichkolwiek powodów używam. Zdaję sobie sprawę, że całkiem sporo ubrań z tamtego zestawu jest na mnie po prostu za mała, ale ten eksperyment się nie spieszy. Stałe plany schudnięcia są stałymi planami schudnięcia. Wiem, że jak już schudnę tak, żeby te rzeczy znowu pasowały, wiele nie będzie mi się podobać, ale to nie szkodzi. Wtedy je wyrzucę. Może tylko zostawię sobie jeden fartuch laboratoryjny, na pamiątkę.

Na promocji w Lidlu mama kupiła mi silikonową tortownicę (na moje wyraźne życzenie) i uznałam, że nie bardzo mam gdzie trzymać silikonowe foremki. Przez chwilę leżały w piekarniku, bo gdybym włożyła je do szuflady pod piekarnikiem, Jacek by się do nich dobrał i mógłby potłuc ceramiczny talerz formy na tartę i szklany tortownicy. Tylko że piekarnik jest używany również w innych celach. Tadek kładł formę do tarty na szafkę z alkoholem, ale mi to nie odpowiada, bo 1. tam się kurzy, 2. ja tam nie sięgam, 3. a co jakby tam były obie formy i chciałabym jedną a druga spadła i się potłukła? Wymyśliłam odpowiednie miejsce, poprzesuwałam trochę rzeczy w kuchennych szafkach i teraz mam jedno specjalne miejsce na wszystkie foremki silikonowe. A pudło z proszkiem do zmywarki wylądowało wreszcie w zamykanej szafce z chemią.

Jaculek ostatnio zapragnął samodzielnie robić pianę w kąpieli, w związku z czym wylał cały mój szampon, mój żel do mycia twarzy i szampon Tadzia. Przecież nie zabraniamy mu kąpieli z pianą, płyn do bąbelków jest, nie musi sam tego produkować z naszych kosmetyków! Chwilowo Tadek robi mu pianę do każdej kąpieli. I pokazuje, którą butlę się do tego używa. Zobaczymy co będzie dalej.

Myślę, że przydałoby się znowu przetrzebić szafkę na buty. Chyba są na niej moje jedne sandały a pogoda już bardzo nieodpowiednia. Gorzej, że Tadek na szafce trzyma milion par butów i zdaje się używać ich wszystkich. Ale od środy idzie na urlop (również na moją wyraźną prośbę), więc może da się przekonać do takiego porządku.

Jak już wspomniałam – mój Duży Projekt chwilowo został zawieszony. Próbuję się do niego zabrać, ale idzie mi jak po grudzie. Problem między innymi polega na tym, że Duży Projekt wymaga pracy przy komputerze a ja oduczyłam się pracować przy komputerze, ostatnio tylko tracę czas. Zauważyłam po raz kolejny, że dużo lepiej mi się działa, kiedy mam pod ręką i aktualizuje sobie listę rzeczy do zrobienia. Gorzej idzie z przyzwyczajeniem się do używania takiej listy, szczególnie jeśli mam po drodze dni, kiedy nie chcę nawet wstać z łóżka.

I jakoś się żyje, jakoś się kręci.